پيامها و رازها : اول : اللَّهُمَّ انّه يَحْجُبُنى عن مَسألتِك خِلالٌ ثَلاثٌ . . . . آموزگاران آسمانى ، چقدر زيبا آموزش و پرورش خود را شروع مىكنند ، و به شركت كنندگان كلاس درسشان ، شيوهء اعتراف و روان درمانى را تعليم مىدهند ، در ابتداء به موانع اشاره مىكند ، تا آنها بر طرف نشوند ، اميدوارى شكل نمىگيرد ، حضرت سخنانش را با خداى خود چنين آغاز مىكند : 1 - از دستوراتت اطاعت ننمودم ، 2 - به نبايدها ، و نهى كرده‌هايت ، روى آوردم ، 3 - و در مقابل نعمت‌هايت سپاسگزارى نكردم ، انسان با اين سه مانع چطور و چگونه مىتواند دوبارهء پنجرهء دلش را به اين سو ، باز كند ، و از پروردگارش ، يارى و كمك بطلبد ، ولى حضرت با بيان آنها بيك تِست و آزمايش مهم دست مىزند ، تا روان انسان را به سوى اعتدال باز گرداند ، به خاطر اينكه اعتراف به اين سه مورد ، از روشنائى روان حكايت مىكند ، چون اگر كسى آنها را بپذيرد ، بىترديد سلامتى روح و روانش را به اثبات رسانده است و اين علامت بيدارى اوست ، كه واقعيات را بدون هيچ توجيهى پذيرفته است . و اما ، آنچه مرا از يأس و نوميدى و شرمندگى اين سه مانع ، رهائى داده است ، محبت و بخشش و مهربانيهاى توست ، كه هركسى به تو روى آورد ، با تمام احترام و نيكى و بدون طعنه زدن به گناهانش ، او را قبول مىكنى . اگر ، همين موضوع ، به روان انسان منتقل شود ، آيا ممكن است از خدا قطع ارتباط كند ؟ آيا ممكن است از آموزگارانش يعنى امامان معصوم عليهم السلام فاصله پيدا كند ؟